Ter gelegenheid van Paarse Vrijdag, een dag dat scholieren en studenten paarse kleding dragen om hun solidariteit met queer mensen te laten zien, heb ik een gedichtje gemaakt, dat ook op de boekenlegger geprint staat, die ik heb laten maken voor mijn boek ‘Zeventien zijn is wreed’. Het gaat over denken in hokjes. Ook hoofdpersoon Maximilian in mijn boek denkt vaak ik hokjes omdat hij graag binnen het normaal wil vallen. In zijn omgeving zijn niet zoveel mensen die queer zijn en beperkt zijn visie op queer zijn zich tot ‘homo’ zijn. Gaandeweg het boek komt hij er achter dat het allemaa toch echt even anders zit.

Hieronder het gedichtje:

—–Hokjes

Boeken hoeven niet perse literair te zijn. Warmte hoeft niet altijd fijn te zijn.

Bloemen hoeven niet perse mooi te zijn. Wespen hoeven niet perse te steken.

Nieuws hoeft niet perse waar te zijn. Hokjes zijn niet perse om dingen in te stoppen!

Waarom moeten jongens dan mannelijk zijn? Of moeten we perse links of rechts kiezen?

Waarom moeten rokjes perse vrouwelijk zijn? Of criminelen atijd lelijk?

Waarom is monogamie de standaard? Of ben je voor anderen raar als je introvert bent?

Waarom maakt het uit of je Nederlands, Ghanees of Turks bent? Of zegt je geloof perse iets over jou zelf?

Waarom denken we in hokjes? Wij zijn zelf toch ook niet vierkant?